Atxarte - Maria eta Chimenea eguzkiaurre (130 m, 6a, derrigorrez 5c)

Bideen zerrendarako lotura

Atxarteko klasikoen artean klasikoena. Duela hilabete batzuk, Galdakaon, lagun arteko bazkari batean, lagun batekin (Javi B.) Atxarteko gure gazte urteetako eskaladak gogoratzen aritu ginen. Atsekabe horrek jota, bide mitiko hori berriro egitea bururatu zitzaidan. Gogoan nuena bezala jarraitzen du (edo gogorragoa, je, je). Ekainaren hasieran egin genuen, egun polit batean. Lehenengo bi luzeak "Maria" bideari dagozkio, eta gainerako biak "Chimenea eguzkiaurrre" bidari. Dirudienez, harrobiak egindako txikizioaren aurretik, "Chimenea eguzkiaurre" bidea ezkerrerago hasten zen eta goitik irteten zen. Harrobiak bidearen behealdea txikitu zuen.

Bidea ondo hornituta dago, baina aseguruen artean eskalatu behar da. Puntu kritikoak hauek dira: L2ko beheranzko zeharkaldi laburra (bigarrenarentzat lehenengoarentzat baino delikatuagoa) eta azken luzearen zeharkaldia eta tximinia. Zeharkaldia ez da zaila, helduleku onak ditu, baina oso airekoa da eta zertxobait espuestoa da. Beste parabolt baten falta sumatu genuen. Tximiniak leunduta jarraitzen du, baina ondo babestua dago eta A0 modura egin daiteke (zertxobait luzatuz).

Hirugarren luzea erreferentzia gehienetan agertzen dena baino gogorragoa iruditu zitzaigun. Egia da lehenengo hiru laurdenak 4b/4c ingurukoak izan daitezkeela, baina azken plaka bertikala pixka bat gogorragoa iruditu zitzaigun.

Lehen bi bilerak kimikoekin hornituta daude (kimiko handiak; uztairik gabe rapelatu daiteke) eta hurrengoak, bi paraboltez. Lehenengoa izan ezik, gainerakoak leku erosoetan kokatuta daude.

Bidearen lehen zatian, gurearekin gurutzatzen diren hainbat lerro daude. Ez nekien zer bide ziren, eta ondo informatu arte ez nuen krokisa argitaratu nahi. Informazioa Pyrenaica aldizkaritik jaso dut (202. zk., 2001ekoa; 290. eta 291. orrialdeak). Bide nahasketa nahiko korapilotsua da. Okerrik egin ez izatea espero dut. Gurutzatuko ditugun bideen maila Pyrenaica aldizkaritik hartu ditut. Kontuan izan duela 25 urteko graduak direla eta orduan gogorragoak zirela.

Altuera sentsazio ikaragarria. Harrobiarekin lehen luzean luze askoko bide batean zaudela iruditzen zaizu. Sentipen horregatik soilik merezi du bidea egitea.

Iristeko: Ikusi hurrengo sarrera.

Hurbiltzeko: Pista asfaltatutik harrobiraino igo. Gero bidezidor argi batetik igo. Bide nagusiak bihurgune bat egiten duen tokian, utzi eta eskuineko bidezidorrari jarraitu. Argi ikusten dugunean, hormarantz hurbildu (lainoarekin ez da hain agerikoa hurbiltze hori noiz egiten hasi). Destrepe erraza, baina delikatua, plataforma handiaren gainean dagoen erlaitzera jaisteko. Gero, plaka batetik, zeharkaldi bat egin behar da bidearen hasierara iristeko. Urrutitik, lehen begiratuan, zeharkaldiak delikatua dirudi, baina bertan egonik erraza da. Erlaitz eta helduleku onak ditu, eta ondo pasatzen da.

L1 (30 m, 8 aseg., 5a). Plaka bertikalak, helduleku handiekin eta oinetarako leku onekin. Batzuetan, oinak asko igo behar dira (oin-esku mugimendua), baina eskuetarako helduleku onak daudenez, ondo egiten dira. Seigarren paraboltetik ez jarraitu zuzen (ur tantez osatutako sabelak). Hori "Soez" bideari dagokio. Ezkerrera jo, helduleku asko dituen plaka batetik, arroka-zubi bateraino (nahiko ezkerrean). Zuzen ere igo daiteke tarte hori, baina aseguruen artean nahiko urrutiratzea dagoenez, zerbait jarri beharko litzateke (arrokak friendsak jartzeko aukera ematen du). Bilera deseroso samarra.
L2 (30 m, 6 aseg., 5c). Itsasgarritasunezko plaka, diagonalean ezkerrerantz igotzen dena, lehen paraboltera iritsi arte. Parabolt gainetik aseguru lerro bat ikusten da, baina gogorra dela nabari da. “Super ratón” bidearena da. Parabolta txapatu ondoren, pixka bat jaitsi (1-1,5 m) eta ezkerrera, oinetarako erlaitz bat aurkitzeko. Horri esker, helduleku gehien dituen plakari eraso diezaiokegu. Jaitsiera hori egiteko pasagune fina. Bigarrenarentzat lehenengoarentzat baino delikatuagoa. Plakatik diedro lauso bateraino igo. Hori gaindituta, saihestu azken plaka ("Filibustera" bidekoa) eskuinetik. Plakatxo hori 6a da.
L3 (35 m, 6 aseg., 5a). Plakatxoa hasieran, plataforma belartsura igotzeko. Zeharkaldia ezkerrerantz plataforma belartsuaren gainetik. Plaka pitzatu batek zuhaitz batera garamatza. Atzetik pasatu eta plaka bertikal bati eraso, estutzeko pasagune txiki batekin.
L4 (35 m, 13 aseg., 6a). Zeharkaldi horizontala. Ez da lehen begiratuan ematen duen bezain zaila. Heldulekuak ditu, oin eta eskuetarako badago, baina uste dut pixka bat esposatua dela (gehien bat bigarrenenarentzat). Beste parabolt baten falta sumatu genuen. Gero tximiniari erasotu behar zaio. Oinarrian dagoen iltze zahar batek mokotxo batera igotzea ziurtatzen du (psikologikoki bada ere). Hortik lehenengo parabolta ondo txapatzen da (gero iltzeko espresa kentzea komeni da). Gero plaka leundu bat. Lehen bi paraboltak gertu daude, baina gainerakoetan distantzia pixka bat dago, eta graduan ez bagabiltza, pixka bat luzatu beharko da txapatu ahal izateko. Plakaren zailtasuna pixka bat jaisten da amaierarantz. Tximiniaren seigarren aseguruan bi lerro ikusiko ditugu. Eskuinetik jarraitu, ezproitik. Eskuetarako helduleku onekin eta ezproian dauden oinetarako plataforma onekin, geratzen den tartea ondo igotzen da, arazorik gabe.

Jaitsiera: Bi aukera daude. Lehenengoa kanaletik rapelatuz jaistea da. 30 m-ko rapel bat eta 60 m-ko beste bat eginez igoerako bidezidorrera iritsiko gara. Lehenengo rapela garbia da, baina bigarrena pintxo eta osin askoko arrapala belartsu aldapatsu batetik egiten da. Kontuz praka motzekin.
Bigarren aukera da azken bileraren gainetik 6 bat metro zuzen igotzea eta ezkerrera igarotzea ezkerreko lepokora (zeharkaldi horizontal bat eginez, harkaitzezko zubi batek babestuta). Zeharkaldia babesteko zerbait jarri behar da (4a). Helduleku onak dituen harkaitza. Behin lepoan ezin da bigarrena aseguratu. Bilgune bat muntatu edo gorputzetik aseguratu behar zaio.

Materiala: 13 zinta + bilgunerako materiala. Friends sorta bat (aukerakoa) L1erako, zuzen tiratzen badugu, eta L3rako.
Arroka: Kareharria.
Orientazioa: Ekialdea
Iraupena: 2 h 45 min
Nork irekia:
Maria: J.M. Regil eta M. Martinez, 1961.
Chimenea Eguzkiaurre: A. Landa, P. Udaondo, A. Fernandez eta F. De la Iglesia, 1955.

Cambiar idioma (Castellano)

Jarraitu

Ogoño - Gaviotas (6a, 130 m, derrigorrez 5c)

Eskalada bertikala eta oso mantendua. Giroa eta paisaia, ikusgarriak. “Gaviotas” hormako bide eskuragarriena eta beraz, errepikatuena da. Bidea ongi babestua dago, baina aseguruen artean aireak korritzen du. Horrez gain, urrutiratzeren bat edo beste aurkituko dugu. Beraz, eskaladaz gozatzeko garrantzitsua da derrigorrezko maila ongi menperatua eramatea. Bilguneak kimikoekin antolatuta daude.

Ogoño

OHARRA: Uztailak 16tik martxoak 31 bitartean eskala daiteke soilik. Apirilak 1etik uztailak 15era DEBEKATUTA DAGO ESKALATZEA (hegaztien habiengatik).

Iristeko: Ibarrangelura hurbildu behar gara. Herriaren sarreran egonik kotxea uzten den aparkalekura iristeko bi aukera ditugu (ikus krokisa).

Lehenengo aukera Elantxobe aldera egitea da eta Ibarrangeluko gainera iristerakoan, Elantxobera jaisten hasi baino justu lehenago, ezkerrean aurkituko dugun asfaltatutako pista hartzea da. Pista horrek 1,2 km  ondoren aparkalekura eramaten gaitu. Pista zati batzuetan estua da. Beste kotxe batekin gurutzatzen bagara maniobratzen ibili beharko dugu.

Bigarren aukera Laga hondartza aldera egitea da eta 1,8 km ondoren, justu araztegia ikusi ondoren, eskuinera egin eta araztegi aldera sartzea da. Araztegiaren sarrerako hesira iristerakoan, ezkerrean, zementuzko pista zabal bat jaiotzen dela ikusiko dugu. Hori hartu eta bertatik igoz 700 m-tan aparkalekuan gara. Igoera gogorra. Beste kotxeren batekin gurutzatzen bagara ez dago arazorik pista nahiko zabala delako.

OHARRA:  Aparkaleku alboan iturria eta mahaiak dituen zonalde bat daude.

Ogoñoko sarbideen mapa.

 

Hurbiltzeko: Aparkalekutik bi aukera ditugu (ikus krokisa):

Lehenengoa kanposanturen albotik doan hormigoizko pistatik igotzea da (hesia). Igoera gogorra 10 minutuko tartean. Gero hartxintxarrezko pista batetik jarraitzen du. Hasieran horizontalki, gero emeki behera eginez. Pista jarraitu eskuinetik datorren beste pista batekin topo egin arte (bigarren aukera da). Zertxobait aurrerago, panel baten alboan, hormara eramango gaituen bidezidorra aurkituko dugu. Metro batzuk aurrerago (50 m ingurura) postea duen bidegurutzea. Ezkerrera egin. Bidezidor zabal batetik emeki igo jaitsiera leun batera iritsi arte. Jaitsiera zati horren amaieran bideak berriro gora egiten du. Bideak lurrean harkaitzak erakusten dituen zatia da. Igoera hasi eta 50 m ingurura, gure ezkerrean, destrepetara eramango gaituen bidezidor lauso bat aurkituko dugu. Kotxetik 25 min inguru beharko ditugu horra iristeko.

Bigarren aukera hormigoizko pistaren eskuinean geratzen den asfaltatutako pista hartzea da. Pista bere amaieraraino jarraitu. Panel batekin topo egitean belarrezko pistatik jarraitu (ezkerrera, gora). Bigarren aukera honetan igoera pixkanakakoa da eta beraz, eramangarriagoa da.

Bi aukerek antzeko luzera dute (900 m inguru) eta bien iraupena ere antzekoa da.

 

Jaitsiera

Destrepeak hasi baino lehen plataforma handi bat dago. Leku ona arnesa jartzeko. Lehen erresaltea (3-4 m inguru ditu) ongi jaisten da. Erlaitz bat dauka erdian eta euste leku onak ditu (ez dago deskuelgerik beraz, destrepatu behar da, bai ala bai).

Bigarrena (6-8 m ingurukoa) bertikalagoa da eta amaieran makurdura txiki bat du. Soka finkoekin ekipatuta dago eta beraien laguntzarekin jaitsi daiteke, baina rapel labur bat egitea aproposagoa dela uste dut. Seguruagoa da eta ez da askoz gehiago tardatzen.

Jaitsi ondoren bidezidorra jarraitzea soilik geratzen zaigu. Oinez (destrepe txikiren batekin) egiten den jaitsierak hormaren erdian dagoen bira horizontal handian uzten gaitu. Bira jarraitu eta zatitxo airetiko bat (5 m ingurukoa) zeharkatu ondoren bidearen hasierara iritsiko gara.

Destrepetatik 25 min inguru beharko ditugu bidearen hasierara iristeko. Aparkalekutik guztira 50-55 min inguru.

L1 (30m, 6 aseguru, 5b).  Bertikala. Lehen metroetan arroka zertxobait leundua. Eskuinean geratzen den pitzaduraren laguntzarekin igotzen dira lehen metro horiek. Ez hain bertikala den plaka batera irteten da. Plaka hori nahiko zimurtsua da eta euste lekuak ditu. Azken zatian, pitzaduran txertatuta dauden bloke handi batzuk. Euste leku onak dituen eskalada atletikoa. Bigarren eta hirugarren aseguruen artean urrutiratzea. Bilgunea plataforma eroso eta handi batean.

L2 (30 m, 7 aseguru, 6a). Hiru metro inguruko horma makurtu labur bat gaindituz, babaresa baten laguntzarekin igotzen den plaka inklinatu baten hasieran ipiniko gara. Babaresak kanpora botatzen du. Oinak ongi jarri behar dira eta besoetatik indartsu ibili behar da. Hirugarren asegurutik aurrera zailtasuna zertxobait leuntzen da oinentzat erlaitz “salbatzaile” bi daudelako. Horiek arnas pixka bat hartzea ahalbidetzen dute. Plaka amaitzean erresalte txiki eta erraz batek azken diedroaren azpian uzten gaitu. Diedro bertikal luzea. Azken asegurutik bilgunera urrutiratzea dago, baina friends bat ipintzeko aukera dago. Bilgunea zuhaitz handian.

L3 (25 m, 1 aseguru, II).  Hasieran dagoen plaka oso etzanak oinez igotzen den korridore zabal batean uzten gaitu (kasuren batean eskuak jarri beharko ditugu erresalteren bat edo beste gainditzeko). Bilgunea zuhaitzean edo sustrai batean egin daiteke (bakoitzaren gustura).

L4 (20 m, 6 aseguru, 5c).  Sarrera bertikala. Diedroa eta eskuentzako euste lekuren baten laguntzarekin igotzen da. Ondoren plaka luze zimurtsua. Teknikoa eta bertikala. Azken metroak zertxobait errazagoak. Bilgunea azken asegurutik 5 metro gora eta ezkerrera dago, plataforma handi eta eroso batean.

L5 (25 m, 6 aseguru, 5b).  Horma goitik behera zeharkatzen duen pitzadura handiaren azpian jartzeko behe aldera egiten den 5 metro inguruko zeharkaldia egin behar da hasieran. Zeharkaldia ematen duena baino errazagoa da, baina zertxobait delikatua da. Luzea diedro lauso bat definitzen duen pitzadura luze batek mozten duen plaka luze bat da. Zatirik zailena erdi aldera aurkituko dugu. Azken metroetan zailtasuna gutxitzen doa. Bilgunea lurrean.

 

Jaitsiera: GR markak (gorriak eta zuriak) aurkitu arte amildegiaren ertzetik 5 min inguru igo. Markak adierazten duten bidezidorra jarraitu eta beste 5-8 minututan Ogoñoko begiratokian egongo gara. Hortik etortzeko erabili dugun bidea jarraitzea soilik geratzen zaigu kotxera itzultzeko. Aparkalekura iristeko 30 min inguru beharko ditugu.

 

 

Materiala: 7-10 zinta + bilgunerako materiala. Urrutiratzeren bat babesteko aukeran ongi etor daiteke friends joko bat.

Arroka: Kareharria. Zertxobait leundua zatiren batean (hasieran gehien bat).

Orientazioa: Mendebaldea. Eguerdi arte itzala.

Iraupena: 2h15min.

Nork irekia: Kike de Pablos eta Agustín Castells, 1977.

 

Cambiar idioma (Castellano)

Jarraitu

Atxarte - Txapas (4c, 65 m, derrigorrez 4c)

Bide motza, baina bertikala. Ongi ekipatua kimiko eta paraboltekin. Bilguneak kimikoz osatuak. Ez da espresuki egitera joateko bidea (ingurukoa ez bazara behintzat ez), baina inguruko beste bideren batekin konbinatuz eskalada egun polit bat lor dezakegu.

Iristeko eta hurbiltzeko: Urrestei ertzera iristekoaren berdina (ikus sarrera).

L1 (20 m, 5 aseguru, 4c). Ezkerretik eskuinera doan pitzadura-diedroa. Zertxobait higatua, baina euste-leku onekin. Aseguruen artean friendsak ipintzeko aukera onak ematen dituen pitzadurak ditu (mailaz justu bagabiltza).

L2 (20 m, 2 aseguru, 3c). Gure gainean, ezkerrean, ikusten den zuhaixka aldera igo. Ondoren bere atzean dagoen kanaletik. Zuhaixkan zintaren bat ipintzea ongi dator.

L3 (25 m, 4 aseguru, 4c). Bilgunetik irten eta eskuin aldera zeharkaldi horizontal aereo motz bat egin behar da. Bi euste-leku on ditu. Lehenengotik zintzilikatu egin behar da eta bigarrena, sikatutako bloke bat, zeharkaldia modu seguru eta erosoan gainditzeko euste-leku giltzarria da. Ondoren, bilgunera iritsi arte, euste leku onak dituen diedro bertikala.

Jaitsiera: Bidetik rapelatzen. 60 m-ko bi sokekin rapel batekin iristen da lurrera (50 m inguruko rapela).

Materiala: 5-9 zinta aukeratzen dugun bidearen arabera edota luzeak elkartzen badira + bilgunerako materiala.

Arroka: Caliza.

Orientazioa: Hegoa, baina Urrestei ertzak itzala egiten dio.

Iraupena: 1h.

Nork irekia: J. Llamas e Hijar, 60. hamarkadan.

Cambiar idioma (Castellano)

Jarraitu

Atxarte - Naufragos nocturnos + Kike (5b, 105 m, derrigorrez 5b)

Aitz Txikiko lehenengo espoloiko klasikoena. Seguruenik inguru horretan gehien errepikatzen den bidea da. Nahiz eta euste leku onak izan errepikapen kopuru handi horrek harkaitza leunduta egotea eragin du.

Begi bistaz hasieran ematen duena baino bide bertikalagoa da. Ongi ekipatuta dago, baina ongi datoz friends batzuk eramatea (bigarren luzerako gehien bat). Diedroetan eskalatzeko teknika ongi menperatuta izan behar da, bestela nahi baino apuru gehiago pasako dugu.

Iristeko: Ikus hurrengo sarrera.

Hurbiltzeko: Zementuzko pistatik oinez igo eta beste 2-3 kotxeentzako balio duen aparkaleku txiki batera iritsi baino lehen poste adierazle bat aurkituko dugu. Bidezidor hori hartu eta igotzen hasi. Igoeraren 10-15 minutura, iada pagadiaren barruan, lehenengo bidegurutzean, bidezidor nagusia utzi eta ezkerreko bidea hartu behar da. Igotzen jarraitu eta basotik irten ondoren bidearen hasierara iritsiko gara. Kotxea utzi dugun tokitik, guztira, 25 min inguru.

L1 (40 m, 13 aseguru, 5b). Kimikoekin ekipatutako luzea. Hasieran, zuhaixka batera iritsi arte, diedro bertikala. Ondoren ezkerrera egin eta beste aldeko plakara pasa. Lurretik 30 metro ingurura kimikoekin osatuta dauden bi bilgune aurkituko ditugu, bata bestetik oso gertu. Hobe da hemen bilgunea ez egitea eta zertxobait gorago dagoen bestean egitea. Luze bertikala eta nahiko leundua. Kimikoekin osatutako bilgunetatik igotzeko bi aukera daude. Lehena eskuinetik. Errazagoa da, baina ez dago asegururik (hala era erraza dago autobabesteko aukera). Bigarrena ezkerretik. Bi kimikoekin babestutako plakatxo bertikal labur bat da.

L2 (35 m, 8 aseguru, 5a). Kanal-diedro luzea. Orokorrean euste leku onak ditu, baina oso leunduak. Luzea ongi ulertu behar da, batzuetan kanal-diedro barrutik joan behar delako eta beste batzuetan kanpotik. Orokorrean aseguruak urruti, baina pitzadura ugari dagoenez autobabeserako aukerak daude. Zurea ez bada diedroetako eskalada, ongi dator luze honetarako friends joko bat eramatea.

L3 (30 m, 5 aseguru, 4c). Kontuz, bilgunetik ez da gora jarraitu behar. Bilgunera igotzen garenean, gure ezkerrean, espoloiaren ertza ikusiko dugu. Bilgunetik irte eta metro bat igo ondoren espoloiaren beste aldera pasa behar da (2-3 metro inguruko pasarte horizontala eginez). Ondoren, ezker aldera diagonala eginez, gure gainean ikusten den arte handi aldera igo behar da.

Jaitsiera: Bilgunetik, oinez, lehen espoloia eta bigarrena bereizten dituen lepotxora igo (20-30 m inguru dira) eta ezker aldera jaitsi. Bidezidorra jarraitu eta ia behera ailegatzerakoan jaisteko eskuen laguntza erabili behar den zatitxo bat aurkituko dugu. Hori pasatzerakoan hormen oinarrira irtengo gara eta metro batzuk aurrerago berriro gara bidearen hasieran. Guztira 10-15 min.

Materiala: Lehenengo luzea nola egiten dugunaren arabera 10-13 zinta + bilgunerako materiala. Mailaz justu bagabiltza, bigarren luzerako friends eta fisurero joko bana.

Arroka: Kareharria. Hainbat lekutan nahiko leundua.

Orientazioa: Hego-eki aldea.

Iraupena: 2h30min.

Nork irekia: “Naufragos nocturnos”, A. Sevillano, 1984; “Kike”, Kike de Pablo eta I Zarraga, 1971.

Cambiar idioma (Castellano)

Jarraitu

Untzillatx - Al infierno con lino (6a, 115 m, 5c derrigorrez)

Inguruko bide luze errazena da. Arroka eta ekipamendu onak. Lehenengo luzean aseguru batzuk urrun daude, baina arrokak eskaintzen dituen autobabeserako lekuak aprobetxatzen direlako da.

Hurbilketa apur bat luzea, baina oso bide polita da. Inguru lasaia eta paisaia ezin hobea. Pena merezi du bisitatxo bat egitea. Bere hego orientazioa dela eta urte osoan eskala daiteke.

Iristeko: Mañaria herrira hurbildu eta Urkiolako Santutegi aldera igo. Errepidearen 38. kilometroan dagoen bihurgunean, errepidearen beste aldean, Gatzaieta baserriaren alboan, hamar bat kotxerentzat aparkalekua dago. Kotxea hor utzi.

Hurbiltzeko: Aurrean dugun pista hartu behar da (hesia duena). Berehala iturri eta karobi baten albotik igaroko gara. Apur bat aurrerago basoan sartuko gara. Pistari jarraitu Elosuko lepora iritsi arte. Bertan aurrean dugun pistari (pista markatuenari) jarraitu. Basotik irteterakoan gure ezkerrean jaiotzen den bidezidorra ikusiko dugu. Pinudi baten ertzetik doan bidezidor horrek hormetara hurbiltzen gaitu.

Saukuko Hormara hurbiltzeko lehenengo belarrezko terrazaraino (ikus argazkia) kanal moduko batetik igo behar da (bidea argia da). Terraza horren amaiera aldera, gure eskuinean, bidea oztopatzen hormatxo bat ikusiko dugu. Ematen du hortik ezin dela jarraitu, baina oker gaude, hortik da. Bidezidorrak gora egiten du, baina ez zaio jarraitu behar. Lehenengo terrazaren amaierara eramaten du eta bigarrenera igotzeko plaka batetik igo behar da (20 m inguru, III). Horma ongi aztertzen badugu, bere erdian mugarri bat dagoela ohartuko gara. Hortik igo behar da (ikus argazkia). Urrutitik ikusita zaila dirudi, baina guztiz kontrakoa da. Pasagune horizontal batek (bertan egon arte ikusten ez den pasagune batek) ia eskuak ipini gabe horma erraz gainditzea ahalbidetzen du.

Bigarren terrazatik bidezidorra jarraitzea soilik geratzen da (bide argia eta inongo galerarik gabekoa). Saukuko Hormaren azpian eta Koberretape sektoreko bideen gainean dagoen pasagune estutik igaro ondoren, 20 metro aurrerago, bidezidorra utzi eta eskuinera egin behar da. Guztiz definitu gabeko alorretik igotzerakoan (erraza) beste bide batzuen txapak ikusten hasiko gara. Lepotxo bateraino igo behar da eta ondoren bere atzean dagoen belarrezko erlaitzera jaitsi. Bertan dago bidearen hasiera (azkeneko aseguru lerroa da). Kotxetik 45 min. inguru behar dira.

L1 (45 m, 6 aseguru, 5b). Oinez fidatu beharreko itsasgarritasunezko pasagune fin batzuk dituen arroka trinkoz osatutako plaka etzana. Bigarren eta hirugarren aseguruen artean eta hirugarrena eta laugarrenaren artean urrutiraketak daude. Hala ere pitzadura eta arroka-zubi batzuk bi zati horiek autobabestea ahalbidetzen dute. Bilgunea katez elkartutako bi paraboltez eta deskuelge batez osatua.

L2 (45 m, 12 aseguru, 6a). Hasieran, lehenengo diedroaren azpian jartzeko, zeharkaldi horizontal txiki erraz bat egin behar da eskuin aldera. Ondoren bi diedro bertikal paralelo gainditu behar dira. Bertan apur bat estutu behar da, baina badituzte hainbat euste-leku on. Zati hau ongi babestua dago. Bigarren diedroa gainditzerakoan guztiz ezkerrera jo behar da. Bilgunea erlaitz belartsu batean, bi paraboltez osatua.

L3 (25 m 5 aseguru, 4c+). Plakatxo ezberdin batzuk gainditu behar diren gradez osatutako luzea dugu. Zatitxoren batean arrokari arreta jarri behar zaio, baina orokorrean arroka nahiko ona da. Luzea gailurrera doan krestan amaitzen da. Bilgune erosoa eraztunez horniturako bi paraboltez osatua.

Jaitsiera: Azken bilgunetik, oinez, krestatik, Saukuko lepora jaitsi (bere kobazulo bereizgarriraino). Bere eskuinean dagoen belarrezko kanal zabaletik diagonalean jaitsi behar da. Apur bat aurrerago kanala bitan banatzen da. Jaisten ari garen norantzean, ezkerrekoa hartu behar da (argazkian eskuinekoa da). Harkaitzera iristerakoan eskuin aldera zeharkaldi horizontal motz bat egin eta azken metroak destrepatu. Zati honek ez du zailtasun berezirik (erraza da), baina arreta apur bat jarri behar da estropezu tontoak ekiditeko. Azken bilgunetik 10-15 minututan berriro gara hormaren oinean.

Materiala:  12 zinta + bilgunerako materiala. Friends joko bat, fisureroak eta zinta luzeak lehenengo luzeko urrutiratzeak autobabesteko.

Arroka: Kareharria.

Orientazioa: Hegoa.

Iraupena: 2h.

Cambiar idioma (Castellano).

Jarraitu

Atxarte - Urrestei ertza (5b/4c bariantearen arabera, 300m, derrigorrez 5b/4c)

Atxarteko klasiko handia. Autobabesak ipintzen ikasteko balio dezakeen bide semiekipatua. Orokorrean bidea plaka etzanetatik doa. Arroka kalitatezko kareharria da, itsasgarritasun handikoa eta pitzadura eta euste-leku piloekin eta, nola ez, arroka-zubi askorekin. Azpimarratzeko zailtasun bakarra dorrea da. Aukeratzen dugun bidearen arabera gehiago edo gutxiago estutu beharko dugu.

Luzeen luzerak orientatzaileak dira. Gehiago luza edo moztu daitezke bakoitzak erabakitzen duen bidearen eta materialaren arabera, arroka-zubi sendoetan bilguneak antolatzeko aukerak ugariak baitira. Bigarren eta hirugarren luzeek leku desberdinetatik igotzeko aukera eskaintzen dute. Beraz hemen adierazten den zailtasuna orientatzailea da soilik. Aukeratutako bidearen arabera zailagoak edo errazagoak egin ditzakegu luze horiek. Urkiolako santutegi eta Anboto aldera paisaia ikusgarria.

Iristeko: Durangotik edo Elorriotik (beste aldetik bagatoz) Abadiño herrira hurbildu. Durangotik bagatoz herria zeharkatu eta ezkerrera, Mendiola auzora, hartu. Elorriotik etorrita herrian sartu baino lehenago dago bidegurutzea Mendiola auzora joateko. Errepidea harrobiraino jarraitu. Bertan kotxea uzteko hainbat leku daude.

Hurbiltzeko: Erreka gurutzatu eta pistatik igotzen hasi. 50 metro aurrerago gure eskuinean geratzen den arroka handi baten azpitik pasatuko gara. Arroka pasa eta berehala, gure eskuinean, bidezidor bat jaiotzen dela konturatuko gara. Hori hartu eta igoera gogor batean hormaren oinean utziko gaitu (kotxetik 20 min inguru).

L1 (45 m, 1 aseguru, 4a). Hasieran pitzadura bat. Arroka-zubi txiki batek lehenengo metroak babestea ahalbidetzen du. Hiru metro gorago (apur bat ezkutatuta) luzean aurkituko dugun parabolt bakarra dago. Txapatu eta ezkerrera pasa. Espoloitxoaren ertzetik edo bere ezkerrean geratzen diren plakatxoetatik igo. Bere adar lodian zinta bat jartzen uzten duen zuhaitz batera iritsiko gara. Zuhaitza eta euste-leku onak dituen pasagunetxo bat gainditu ondoren kresta etzan egiten da eta zailtasuna asko jaisten da. Bilgunea arroka-zubiekin erlaitz handi batean egiten da.

L1bis (35 m). Plaka handi etzan baten oinarriraino oinez igotzen den zatia.

L2 (50 m, 0 aseguru, 3c). Pitzadura eta euste-leku ugari dituen plaka etzan handia. Autobabesa ahalbidetzen duten arroka-zubi ugari dago. Itsasgarritasun handiko arroka ona. Bilgunea bloke baten alboan aurkituko dugun egurrezko tako (antzinako igoeren aztarna) eta pitzadura batean egiten da edo metro batzuk gorago aurkituko ditugun arroka-zubietan.

L3 (35 m, 0 aseguru, 3c). Aurreko luzearen antzekoa. Bilgunea bi paraboltez osatua (hego aldeko hormaren bide baten batenak).

L4 (50 m, 1 aseguru, 3c). Diedro-kanal etzana luzearen lehenengo zatian eta euste-leku onak dituen kresta etzana bigarrenean. Aseguru bakarra luze osoan. Iltze bat diedro-kanalaren hasieran. Bilgunea arroka-zubietan edo krestatik eskuinera geratzen den arte handi batean (10 metro ingurura, krestatik kanpo).

L5 (25 m, 0 aseguru, 3a). Euste-leku pilo dituen kresta etzana. Bilgunea, dorrearen ezkerreko erpinean, herdoildutako bi iltze zaharretan egiten da. Bilgunea pitzadura batean oso ongi koka daitekeen fisurero txiki batekin sendotu daiteke. Beste aukera bat  bilgunea dorrera iritsi baino metro batzuk lehenago aurki dezakegun arroka-zubi batean egitea da.

L6 (25 m, 1-3 aseguru, 4c/5b bariantearen arabera). Dorreak bi horma ditu. Gainditzeko aukera desberdinak daude:

a) Lehena ezkerrean dagoen pitzadura-tximiniatik igotzea da (guk ez genuen egin). Bilgunetik irten eta berehala iltze herdoildu bat aurkituko dugu. Tximiniak kanpora botatzen du eta naiz eta bere kanpo aldeko arroka ona izan, barrukoa ustelduta dago (ez sartu barrura). Eskuinean pasagunea babesteko friends edo fisurero bat ipintzeko pitzadura bat dago. Gero ematen du zailtasuna gutxitu egiten dela eta tximini batetik bilguneraino erraz igotzen dela.

b) Bigarren aukera pitzadura bertikal baten laguntzaz zuzen igotzea da. Pitzadurak kanpo aldera botatzen du. Pasagunea gaizki babestuta dago iltzea pitzaduraren oinarrian dagoelako (beste bat bada apur bat gorago, baina oso eskuinean geratzen da) eta dorrearen oinarrian erlaitz lau handi bat dagoelako (txarra erortzen bazara). Guk ez genuen friends edo fisurero handi batekin pasagunea babestu daiteke. Lehenengo horma gainditu ondoren grada txiki batek bigarren hormaren oinarrian uzten gaitu. Horma bertikalak 4-5 metro ditu eta apur bat altu geratzen den parabolt batez babestua dago. Apur bat estutu behar da txapatzeko. Gero euste-leku onak daude eta ongi iristen da erlaitz txiki batera. Bertan bilgunea egiteko arroka-zubi sendo bat aurkituko dugu.

c) Hirugarren aukera ezkerreko tximini aldera igotzen hasi eta berehala eskuinera zeharkaldi txiki bat egitea da. Pitzadura bertikala duen lehenengo hormaren gainera irtengo gara. Aukera honetan gutxiago estutu behar da, baina esposizioa apurtxo bat handiagoa da. Pitzadura bertikalaren parean jartzen garenean zinta bat edo friends bat ongi onartzen duen pitzaduratxo bat dago.

L7 (45 m, 2 aseguru, II-III). Kresta horizontala, baina nahiko aereoa. Bere zailtasun bakarrak bi destrepe txiki dira. Lehena lepotxo batera jaisteko eta bigarrena bilgunera iristeko.

Jaitsiera: 30 metroko bi rapeletan. Lehenengo rapelak (30 m) lepotxoa baino metro batzuk gorago uzten gaitu. Ondoren, belarra duen kanal baten hasieraraino, oinez jaisten den 20 metro inguruko zati bat. Rapelaren bigarren bilgunea apur bat eskuinean dago (behe aldera begira gaudela).

Bigarren rapela (30 m) ez da derrigorrezkoa, baina egitea aholkatzen da. Kanala kontu apur batekin destrepa daiteke, baina lurra hezea badago delikatua izan daiteke. Rapelatu ondoren bidezidorra jarraitu eta, aldapa gogor batetik jaitsiz, 20 minututan kotxean gara.

Materiala: 6-10 zinta + bilgunerako materiala. Zinta luzeak eta friends joko bat eta fisureroak.

Arroka: Kareharria

Orientazioa: Hego-eki aldea.

Garaia: Urte osoa (arrokari lehortzeko denbora emanez).

Iraupena: 3h30min

Lehenengo igoera: A Sopena eta J Apraiz, 1936.

Cambiar idioma (Castellano)

Jarraitu