© X. Larretxea. Con la tecnología de Blogger.

2023/09/22

Uda honetan Katalunian ibili gara eta beroak gogor jotzen zuenez, itzalaren bila edo laster esnatuz ibili gara.

Bidea laburra da, baina udako arratsalde baterako aukera ona izan daiteke, orientazioagatik itzala ematen baitio. Lehenengo rapelatu eta gero eskalatu behar denez, guztira jarduera polit bat suertatzen da.

Bigarren luzeko plaka, ederra. Plaka horrengatik bakarrik merezi du bidea egitea.

Badira beste bide batzuk (erdi hornituak) Castell bidearen ezkerraldean eta eskuinaldean.

Leku lasaia eta historiarekin. Bortoloko gaztelua jaun tenplarioen eskutan egon zen aldi batez. XIII. mendean jabetza Peramolako jaunarena zen eta XIV. mendearen amaieran Cardonako bizkondearen eskuetara igaro zen. Gazteluak Olianatik Cambrilserako bide tradizionala kontrolatzen zuen.

 


Iristeko: Cambrils (Lleida) herrira hurbildu. LV-4011 errepidea hartu Solsona aldera. Gazteluaren hondakinak aurrean ditugula, eskuinetara bihurgune handi bat egin aurretik, eskuinetara auto batzuk uzteko lekua dago (hilerritik gertu). Beste aukera bat errepidean gora jarraitzea da, eta gandorrera iritsi baino 50 m lehenago (errepideak bihurgune txiki bat egiten duen leku batean) autoa errepidearen ezkerreko aldean aparkatzea da (belardi aldean). Adi, auto bakarrarentzako lekua (gehienez 2). Leku ona da, autoa errepidetik kanpo geratzen baita, eta goitik datozenek eta behetik datozenek ikusteko moduan geratzen delako.

 


Hurbiltzeko: 50 m errepidetik jarraitu Solsona norabidean, zutabe adierazle batera iritsi arte. GR markak zuri-gorriak ikusiko ditugu. GR bidea hartu eta Cambrils aldera jaisten hasi.  Bideari jarraitu zurezko zutabe elektriko bat (zahar horietako bat) ikusi arte. Hamar metro lehenago bidea jaitsi mugarri bat ikusiko dugu. Bidea utzi eta bidezidor arrastoetatik lepokoraino igo.

Lepotik behera eta ezkerrera egin apur bat (mugarriak). Airetiko pasagune labur bat igaro ondoren, bilera gure ezkerretara dago, sabai nabarmen baten azpian.

 

Jaitsiera: Bi parabolt dituen rapel instalazioa, baina malloi bakarrarekin. Ekipazioa beste malloi batekin edo mosketoi batekin osatu behar da (gero errekuperatu egiten da). 60 metroko bi sokekin 50 metro inguruko rapel bakar batean jaitsi daiteke, baina soken berreskurapena oso neketsua da (soken marruskadura handia). Beste aukera bat jaitsiera bi rapeletan zatitzea da. R1 plataforma zabal eta eroso batean dago. Bi parabolt dira (uztairik eta mailoirik gabe). Agian denbora zertxobait gehiago beharko da, baina garbiagoa da eta ez hain neketsua. Beste 2 malloi edo mosketoi aurreikusi, bigarren aukera hori aukeratzen badugu.

 


L1 (30 m, 7 aseguru, 5c). Lehen 5 aseguruko tartean horma bertikala (S handi bat egiten igotzen da). Pasagune finak hasieran eta 4. eta 5. aseguruen artean.

Bideak bi ipuruen artean hasten da. Ezkerrekoan zinta bat jarri daiteke, baina errazagoa da eskuineko ipurua dagoen tokitik igotzea. Zati bertikala gainditu ondoren bideak jarraitzen du toki batetik non ematen duen arrokak euste leku onak izango dituela, baina ez ditu hainbeste. Zati horrek goitik erortzen den lur pixka bat dauka. Lehen luzeko azken metroak oso politak dira. Zati horretan arrokak biribildutako euste leku oso onak eta bitxiak ditu.

L2 (30 m, 6 aseguru, 5b). Bilgunetik irteteko pasagunetxo bat (zertxobait luzatuz A0 moduan egin daiteke). Euste leku on pare bat badaude, baina horietako bat zertxobait izkutatuta. Ondoren arroka trinkoz osatutako plaka eder bat, euste leku ugariekin. Bigarren luze honetako arroak Carrascal-ekoa (Nafarroa) gogorarazi zidan. Gogoarekin geratzen zara. Horrelako beste 2 edo 3 luze gehiagoren nahiarekin geratzen zara.

 




Materiala: 9-10 zinta + bilgunerako materiala. Friends eta fisurero joko bana eta zinta batzuk ongi datoz L1eko urrutiratzeren bat babesteko.

Arroka: Kareharria.

Orientazioa: Ekia

Iraupena: bidea egitea 1h 15min inguru; rapelarekin, jarduera guztia 2 h ingurukoa geratzen da.

Nork irekia: Jaume Cots, 2002.

 

Cambiar idioma (Castellano)

  

2023/09/14

Horma eder bateko (Pared del Agujero) bide polit bat. Hormak aukera handiak ditu. Parabolts lerro batzuk ikusi genituen ezkerretara. Badirudi hainbat bide hornitu dituztela, baina ez dut haiei buruzko informaziorik. Harkaitza kalitate aparteko kareharria da.

Ekipamendu justua duen bide bertikala. Hala ere, autobabesa erraza da, arrokak pitzadura ugari baititu. Jarraitzeko gogoarekin uzten zaitu.

Hurbilketa labur samarra da. Aukera ona izan daiteke goiz erdiko edo arratsalde erdiko jarduera baterako, hortik bagabiltza.

Bideen izenak egurrezko plakatxo batzuetan (enbor-ebakiak) daude jarrita. Jarraitzeko gogoarekin geratzen bagara, bere alboko "Pasavise" bidea egin dezakegu. Antzeko zailtasuna du.

Bilerak rapelatuak izateko prestatuta daude.


 

Iristeko: Canfranc Estación-era hurbildu eta autoa herriaren irteeran dauden aparkaleku batean utzi.

Hurbiltzeko: "Paseo de los Ayerbes" jartzen duen plakara hurbildu. Ondoan, "Comunidad de Propietarios Los Pinos" dioen kartel bat dago. Kartel horren ondo-ondoan bidezidor bat jaiotzen da (hasieran ez oso nabarmena). Hartu eta eskuinetara bi bihurgune nabarmenen egin ondoren, eremu lau batera iritsiko gara. Hor pareta bat aurkituko dugu. Azpitik pasa eta bidezidorretik igo hartxingadi batetik. Igoera erdian, hormatxo bertikal nabarmen batean, "Gegé" bidea hasten da. Bidezidorretik gora jarraitu. Pareta handiaren gainean lautada handi bat dago eta bertan dagoen horman eskalada-eskola bat ikusiko ditugu. Bidezidorretik igotzen jarraitu, bideak aurkitu arte. Autotik, erritmo lasaian, 20 minutu inguru beharko ditugu.

 


L1 (20 m, 3 aseguru, 5c). Sabai argia hasieran. Luzeko pasabide gogorra hor dago. Helduleku onak ditu, baina funtsezkoa da oinak ondo jartzea. Lehen parabolta baino lehenago dagoen zatia zatia erraz babesten da. Luzearen beste zati guztia plaka bertikal bat da, pitzadura askorekin eta 5a inguruko zailtasun maila eutsia duena.

L2 (20 m, 2 aseguru, 5a). Helduleku ugariko plaka bertikala, baina soilik bi parabolt dituena. Bata bilgunearen inguruan eta bestea amaieran. Bigarren paraboltera iritsita, zeharkaldi labur bat egin behar da ezkerrerantz, 2-3 m ingurukoa, bilgunea aurkitu ahal izateko.

L3 (35 m, 5 aseguru, 5b). Plakatik irten, pixka bat igo eta ezkerrera egin. Ezpel handi nabarmenera igo (zinta bat jartzeko aukera) eta pitzadura handiak dituen plaka bertikal bati ekin behar zaio. Azken 10-15 metroek arroka-zubi bat baino ez dute. Autobabeserako aukerak badaude, baina estutu egin behar da. Azken zatia eskuinetik errazagoa da (diedroaren laguntzarekin). Azken metroak harmailetatik. R3 harmailen amaieran, gora iritsi baino pixka bat lehenago eta pixka bat eskuinera (zaila da ikustea, adi egon behar da). Hala ere, pasatu egiten badugu, ez da ezer gertatzen, gailurrean R egiteko hainbat ezpel sendo baitaude.

 




Jaitsiera: 100 bat metro igo (2-3 min) soilgune moduko batera iritsi arte. Hortik eskuinerantz egin 50 metro erabat horizontalean (mugarriak). Gero, beherantz egin behar da ageriko bidezidor batetik. Soka finkoarekin ekipatuta dagoen 8-10 metroko tarte bertikal batera iritsiko gara. Aurreraxeago, soka finkoa duen beste tarte bat, baina hori zati horizontal batean. Igotzeko erabili dugun bidezidorrera iristeko15-20 minutu inguru beharko ditugu. Igo dugun bidetik autoraino jaistea besterik ez zaigu geratzen. Guztira 30-35 minutu izan daitezke.

 

Materiala: 9-10 zinta + bilgunerako materiala. Fisurero eta friends joko bana. Ezpeletarako 2 edo 3 zinta ondo datoz.

Arroka: Pitzadura ugari agertzen dituen kareharria.

Orientazioa: Hegoa.

Iraupena: 1h 30min

Nork ekipatua: Rafa Galan, urria 2019.

 

Cambiar idioma (Castellano)

 

2023/09/08

Orain dela 3 urte Panticosako Bainuetxe eta inguruetako sektore nagusiak azaltzen zituen mapa bat argitaratu nuen. Azken 3 urte hauetan berrikuntza ugari egon dira eta uste dut garaia dela nobedade horiek erakusteko.

Panticosako Bainuetxea eta bere inguruak udaran eskalatzeko leku aproposak bihurtu dira. Beste lekuetan beroagatik ezin denean eskalatu, hemen egun osoan eskalatzen uzten duen Pirinioetako freskotasuna aurkituko dugu. Goizez, zein arratsaldez eskala daiteke. Horri arrokaren kalitatea, bideen zailtasuna (batzuk oso eskuragarriak) eta luxuzko ekipamendua gehitzen badizkiogu ez da harritzeko egunetik egunera jende gehiago hurbiltzea leku honetara eskalatzea.

Zonalde honetako bide gehienen kokapena erakusten duen mapa eskuragarri uzten dizuet. Ideia bat izateko ere, hurbilketa eta itzuli batzuen denborak ere gehitu ditut. Aipatu behar dut denbora horiek gutxi gorabeherakoak direla “modu lasaian” eginikoak baitira.

Aholku bat. Llanos de Bozuelo-ra edo Pared de la Cascada-ra hurbiltzeko nik nahiago izaten dut GR-11 erabili beharrean “Machos” bidea erabiltzea.  GRa oso masifikatua egoten da udaran (mendizaleekin eta mendizaleak ez direnekin)  eta igoera lasai bat nahi baldin baduzu hori da aukera. GRtik baino 5 min gehiago behar izaten dira, baina tira, lasaitasunak ongi merezi duen denbora izaten da. Gainera igoera pixkanakakoagoa da eta erritmoa hartuz, beste bidea baino erosoago da (niretzat behintzat).


Informazio erabilgarria duen beste post bat: 
viajandoenfinde.

Cambiar idioma (Castellano)

2023/08/26

Aspalditik nuen Sendero Limiteko kideek hainbat bide ireki dituzten toki honen berri, baina ez nuen erreferentziarik aurkitzen Interneten eta “debekualdia” ireki arte esperoan nengoen tokiari bisitatxo bat egiteko. Orain dela gutxi Isabel Armendárizen erreferentzia bat aurkitu nuen (2022ko irailaren amaierakoa) Montañera Adebán mendi taldeko blogean (hona hemen lotura) eta bagenuen aitzakia bisita egiteko.

Guk Vilma bidea egin dugu, baina ezkerrean beste bide bat dago (Pedro Picapiedra) eta eskuinean beste bat (Rocadura). Antzeko zailtasuna dutela dirudi, baina ez dut daturik. Pedro Picapiedratik rapelatzen ari ginela (bilguneak katearekin loturiko 2 paraboltez eta eraztun batez osatuta daude) beste parabolt lerro bat ikusi genuen ezkerreago. Bide guzti horiei buruz ez dut informaziorik, baina, seguru nago, azaltzen joango direla. Aipatu ditudan 3 bide horien izenak hormaren oinarrian margotuta daude.

Vilma bidea, Sendero Limite kideen ezagutzen ditudan bide guztiak bezala, oso ongi ekipatua dago eta ez da estutasunik pasatzen. Gehienbat itsasgarritasun izugarria duten plaka etzanetatik eskalatzen da. Urrutitik begiratuta  plaka erraldoiak barruti beltz ugari dituela (ur-arrasto handiak) ikusten da eta arroka irristakorra dela edota egon daitekeela dirudi. Guztiz kontrakoa. Oso itsaspen ona duen arroka da. Gainera, jendea pasa ahala, hobetzen joango da.

Giltza den luzea da hirugarrena da. Krokis originalean 5c zailtasun maila ematen diote. Hiru-lau metro dituen horma bertikalak euste lekuak ditu, oso ongi babestua dago eta ez dut uste 5c denik (jendea baieztatzen joango da horrela den) 5b baizik. Gainera oso erraza dago A0 moduan egiteko. Goiko plaka luzeari 5b zailtasun maila ematen diote krokis originalean eta niretzat zertxobait errazagoa da (5a ingurukoa). Gainera, azken zati hori oso ongi txapatuta dago eta ez da estutasunik pasatzen.

Pedro Picapiedra bidearen R2 eta R3 Vilma bideko R2 eta R3tik 4-5 metro ezkerrera kokatuta daude. Bidea uzteko beharrean bagaude (adibidez, bat-bateko euri jasa handi baten aurrean), posible ikusten da bilgune horietatik besteetara pasatzea arazo handirik gabe. R3 bilgunetik aurrera hobe gora igotzea. Bilgune guztiak toki erosoetan daude jarrita eta 2 paraboltez osatuta daude (gailurreko pinuan egiten den azkena izan ezik).

Seguru berriko itzuliko garen toki berri eta ederra.

 

Iristeko eta hurbiltzeko:  Llanos de Bozuelo delakora GR-tik edota Machos bidetik igo daiteke. Ikus hurrengo sarrera.

Llanos de Bozuelotik plaka handiaren aurrean kokatu arte bidetik oinez igo. Errekara jaitsi eta egokien ikusten dugun tokitik zeharkatu. Llanos de Bozuelotik bideen oinarriraino 10-15  min inguru dira.

Errekaren ur-emariaren arabera agian oinetakoak kendu beharko dira gurutzatzeko.

 

L1 (30 m, 9 aseguru, 4c). Hasierako diedro laburra gainditu. Pinu handi bat duen erlaitz belartsu batera irtengo gara. Plakaren hasierak sabel bat du. Zuzen igota, arrokatik, oso gogorra irteten da. Eskerrak pinu handiaren adarrak daudela. “Tarzan” modura ibiliz, pinuaren adarren laguntzarekin, zertxobait igo eta ondoren plakatik igo. Erresalte txiki batek eta amaierako plakatxoak bilgunean uzten gaituzte.

L2 (20 m, 5 aseguru, 4b). Harri handi baten ezkerretik doan plaka. Lehen metroak pitzatutako granitoz (kuartzita modukoa) osatuta dago eta euste leku onak ditu. Azken metroak harmaila batzuetatik.

L3 (35 m, 11 aseguru, 5b). Oso etzana den plakatxo batek hormaren oinarrian uzten gaitu. Ofitaz osatutako eta euste lekuak dituen horma laburra bi paraboltekin babestuta dago. Bigarrenak zinta handi bat jarrita du. Horrela ez da hainbeste igo behar txapatzeko (A0 modura egin behar duenarentzat ere lagungarria da eta gauza errazten du). Gero plaka etzan luze bat itsasgarritasunezko pasaguneekin. Plaka hori emeki ezkerrera eginez igotzen da.

L4 (20 m, 4 aseguru, 4a). Erresaltera iritsi arte, itsasgarritasunezko plaka etzan erraza. Erresaltea oso ongi babestua dago eta hasieran ematen duena baino askoz errazagoa da. Bilgunea pinu handi batean (eskuinekoan).

L5 (35 m, 6 aseguru, 3b). Azken luze plaka etzanetatik doa. Gailurrera hurbiltzen garen heinean etzanago bihurtzen dira. Azken txapa izan ezik, txapa guztiak txikiak dira. Ez nahastu, azken bilgunea ez da txapa handia aurkituko dugun tokian egin behar. Gailurrera igo eta bertan pinu bat ikusiko duzue. Bertan egiten da bilera. Adar sendotan kokatutako bi soka zati dira mailon batekin lotutakoak.

 




Jaitsiera: Pedro Picapiedra bidetik rapelatuz. 60 metroko 2 sokekin guk R5etik, R3ra jaitsi ginen. Hortik R2ra eta R2tik lurrera.

Lehen 3 rapelak 60 metroko soka bakar batekin egin daitezke (rapelak ez dituzte 30 metroak gainditzen; agian erosoagoa eta azkarragoa), baina azken rapela luzeagoa da (40 m ingurukoa) eta sokak elkartzea behartzen du.

Oinez jaisteko aukera ere badago (gailurretik eskuinera), baina Lumiachako iboi aldera.

 

Materiala: 11 zinta + bilgunerako materiala. Friendsak eta fisureroak ez dira beharrezkoak.

Arroka: Granitoa.

Orientazioa: Mendebaldea.

Iraupena: 1h 30min

Nork irekia/ekipatua: Enrique Recio, Luis Royo eta Julio Benedé, ekaina 2020.

 

Cambiaridioma (Castellano)

 

2023/06/18

Vodka ekipoko kideek (uste dut) ireki eta ekipatutako bide berri horietako besta bat. Gradu samurra, luxuzko ekipamendua, arroka primerakoa eta kotxetik 2 minutura. Zer gehiago eska daiteke? “María Jesús Callau” bidea gehituz jarduera polita irteten da.

Bidea erraz identifikatzen da bere oinarrian izena duen plakatxo bat jarrita duelako. Plakatxo horretan “Lourdes” bideari Vº zailtasuna ematen diote, baina, zalantzarik gabe, zertxobait errazagoa da. Agian zailtasun maila hori duen pasaguneren bat du, baina hain ongi ekipatua dago ez dela estutasunik  pasatzen. Jarraitzeko gogoarekin amaitzen da.

 

Iristeko eta hurbiltzeko: Ikus hurrengo sarrera.

 

Lourdes (5a, 70 m, derrigorrez 4c)

L1 (25 m, 7 aseguru, 5b). Ageriko sabaira iritsi arte plaka. Sabaia hobe da aseguruen ezkerretik egitea eta ondoren eskuinera pasatzea. Bilgunea rapelatzeko prestatua (2 parabolt gehi eraztun bat gehi malloi bat).

L2 (20 m, 0 aseguru, II). Bilgunetik irteteko trepada labur bat (2-3 m). Ondoren oinez igotzen da begetazio artean. Agerian ezker aldera eginez igo behar da gure bilgunea aurkitzeko (parabolt 1 gehi kankamo 1; eraztunik gabe).

L3 (25 m, 9 aseguru, 5a). Itsasgarritasunezko pasagunetxoren bat duen plaka hasieran. Gero harri-bloke handiaren ezker aldean dagoen kanal moduko batetik igotzen da. Plaka labur bat eta azken horma. Azken hormak euste lekuak ditu eta aseguruak gertu daude (R3 bilgunea katearekin lotutako 2 parabolt  + eraztun 1).

 

M Jesús Callau (5a, 30 m, derrigorrez 4b)

L1 (30 m, 15 aseguru, 5b). Harri-bloke handiaren eskuinetik, plaka luze batetik, azken hormaren oinarriraino igo behar da. Azken hormak bertikalak euste leku ugari ditu eta aseguruak gertu daude. Azken metroak plaka batetik egiten dira (R1 2 parabolt + 2 eraztun).

 







Jaitsiera: Bidetik rapelatuz. R3tik R1eraino jaitsi eta hortik lurrera. R2ak ez daude rapelatzeko hornituak.

 

Materiala: 15 zinta + bilgunerako materiala. Friendsak eta fisureroak ez dira behar.

Arroka: Kareharria. Moratako kalitatea.

Orientazioa: Hego mendebaldea. Neguan eguzkia eguerditik aurrera.

Iraupena: “Lourdes” 1 h; “María Jesús Callau” egiten badugu gehitu beste ordu erdi bat.

Nork irekia/ekipatua:??

 

Cambiar idioma (Castellano)

2023/05/28

Duela gutxi, Interneten toki honi buruzko erreferentzia bat aurkitu nuen. Itxura ona zuen eta hara joan ginen arakatzera. Erreferentziak ez zuen oso ondo azaltzen hurbilketa nolako zen eta hasiera batean pixka bat galduta ibili ginen. Jaitsierarako antzeko zerbait gertatu zitzaigun eta alde batera eta bestera begiratzen ibili ginen asmatu genuen arte. Espero dut sarrera honekin kontu horiek apur bat argiago geratzea. 



Esan daiteke harkaitz hauek Masmuten luzapenak direla. Google maps-etik ikusita, satelitearen bistak antzeko geologia dutela erakusten du, estratuen orientazio berarekin. Harri mota ere antzekoa da.  Peñarroya de Tastavins udalerrian ere kokatu dago gunea (Masmut bezala).

Egia esan, leku zoragarria da. Bakartia eta lasaia. Hormak ez dira oso altuak, baina 3-4 luzeko bideak lortzeko aukera ematen dute. Arroka, oro har, kalitate oneko konglomeratua da. Guk egin genuen bidea 12 mm-ko kimikoz hornituta dago. Ekipazioa egokia da, ondo babestuta dago baina aire pixka bat dago aseguruen artean. Bilguneak plataforma onetan daude eta erosoak dira. Bitxikeria gisa, konglomeratuaren harrien artean, noizean behin, silxezko harriak aurkituko ditugu.

Hasiera batean, erreferentzia bat baino ez nuen aurkitu toki honi buruz, baina bertan eskalatzen egon ondoren, Interneten esploratzen, web orri hau aurkitu dut, inguruan bide gehiago daudela erakusten duena (Guía de Mollons). Meritu guztia Joan Tiron eta lankide batzuen da. Ikus ahal izango duzutenez, 10 bide daude ekipatuta eta nik uste gehiago ekipatzen ari direla guk egin genuen bidearen ezkerrean parabolt lerro bat ikusi genuelako. Konbentzituta nago inguruak jokoa ematen duela askoz gehiagorentzat, izan ere, Masmutek duen azaleraren erdia bezain handia da. Seguru itzuliko garela berriro.

R3tik, eskuinera, kimikoekin hornitutako lerro bat eta rapelatzeko prestatutako R bat ikusi genituen. Azken bilgunetik 5 m gorago rapelatzeko prestatuta dagoen beste bilgune bat dago  (2 spit + 2 eraztun). Orain badakigu Sara bidea dela. Pentsatzen dut, 60 m-ko bi sokekin, bi rapeletan lurrean zaudela.

 

Toki aproposa udaberrirako eta udazkenerako. Udaran bero gehiegi egingo duelakoan nago.

 

Iristeko: Peñarroya de Tastavinsetik CV-110 errepidea hartu behar da Herbes herrirako noranzkoan. Errepideak, 17. eta 16 km-en artean, Tastavins ibaia zeharkatzen duen zubi bat agertzen du. Zubia zeharkatu baino lehen, pista bat aurkituko dugu ezkerretara (Barranco de Escresosla; ermita de San Lambert). Pista hori hartu (ikus krokisa). Nahiko egoera onean dago turismo batekin sartzeko. Pista 4,6 km-tan jarraitu behar da. 0,9 km-ra, Mollonseko errekaren gainean dagoen zubi bat ikusiko dugu ezkerraldean. Hortik, oinez egin daiteke hurbilketa, goian dagoen web orrian agertzen den bezala. Aukera egokia izan daiteke pista gure ibilgailuarentzat egokituta ez dagoela nabaritzen badugu. 1,5 km-ra, zubi batetik, pista ibaiaren beste aldera pasatzen da.  Baserri batzuk eta amaieran etxalde bat duen toki zabal batera iritsiko gara.  Zertxobait aurrerago, 2,6 km-an, ibaia zeharkatu eta beste aldera pasatuko gara berriro. Pixka bat aurrerago, beste gune ireki batean, bidegurutze batekin egingo dugu topo. Ezkerreko bidea hartu behar da. Pista egoera onean dago eta lepotxo batera eramaten gaitu. Hortik aurrera jaisten hasten da. Belardi batzuk dituen pinu-gune batera iritsiko gara. Autoa hemen utzi daiteke, baina hobe da metro batzuk jarraitzea (200 m inguru) eta erreka zeharkatuz, autoa zabalgune zabal batean uztea (6-7 autorentzako lekua).



Hurbiltzeko: Bidean atzera egin (200 m inguru) eta pinuetan jaiotzen den belar-pista hartu (ikus krokisa). PR-TE 157-ko seinale bat dago. Hiru minututan etxe batzuen hondakinetara iritsiko gara. Bertan pista bidezidor bihurtzen da eta ibai alderantz jaisten da. Tarte honetan pintura-marka gorriak aurkituko ditugu. Mikro-haitztarte bat gurutzatzen da eta aurrerago bidezidorra ibaiaren beste aldera pasatzen da.  Bidexkari jarraitu, gure eskuinetik datorren erreka lehor bat aurkitu arte (12-15 min inguru hasieratik). Hori hartu eta 10-20 metrora ezkerreko magalera pasa. Landaretzarik gabe dago (nahiko garbia dago) eta hormen oinarrira eramango gaituzten bidezidor-aztarnak (mugarri asko) aurkituko ditugu. Hormaren oinarrira iristeko, guztira, 20 minutu inguru dira.

 

L1 (20-30 m, 0 seg., 3a). Harmailak eta azken erresalte bat lehen plakaren azpian dagoen plataforma zabal batean ipintzeko. Hobe da hemen R egitea eta luzea laburtzea. Erreferentziaren batean ikusi dut eskalatzen jarraitzen dutela. Arazoa da, lehenengo 2 aseguruetan eroriz gero, sokaren luzapenarekin plataforman joko genukeela.

L2 (20 m, 5 seg., 4c). Harri trinkoz osatutako plaka bertikala, zerbait gehiago pentsatu behar den pasagutxoren batekin.

L3 (25 m, 5 seg, 5a). R-tik irten eta berehala pasagune arraro bat duen diedrotxoa. Gero tarte erraz batek, nahiko etzana, azken horma baten azpian uzten gaitu. Horma hasiera batean dirudiena baino errezagoa da aseguruen eskuinetik ekiten bada.

L4 (20 m, 4 seg., 5c). Placa vertical al comienzo. Pasito fino para salir del tercer seguro y subirse a la plataforma. Luego tiende a la derecha y acaba con otra pancita. Ésta más fácil que la anterior.  Debajo del primer seguro hay una gran laja que se está separando de la pared. Suena a hueco total. CUIDADO! El primero de cordada que ni lo toque. Si se soltase caería sobre el compañero de la R.

L4 820 m, 4 seg., 5c). Plaka bertikala hasieran. Hirugarren asegurutik ateratzeko eta plataformara igotzeko pasagune fina. Gero eskuinetara jotzen du eta beste sabeltxo batekin amaitzen du. Hau aurrekoa baino errazagoa da. Lehen aseguruaren azpian, hormatik banatzen ari den harlauza handi bat dago. Kolpatzerakoan erabat hutsa entzuten da. KONTUZ! Sokadako lehenengoak ez dezala ezta ukitu. Askatuko balitz, R-an dagoen lagunaren gainera eroriko litzateke dena.

 





Jaitsiera: Oinez gailurreraino igo. Tontorraren beste aldean pinu sendo bat ikusiko dugu. Hortik, 10 m inguruko rapel labur bat egin behar da lepo zabal batera. Lepotik, gure eskuinean geratzen den ibi belartsuko lepora jaitsi behar da. 5-6 metro inguruko destrepe delikatua da. Kordino bat jar daiteke ipuru txiki baina sendo batean, destrepea pixka bat babesteko. Lepotik ezkerreko kanaletik jaitsi (arantzak) marka gorrien bidezidorreraino (30 min jaitsiera hasieratik). Bidetik kotxeraino itzultzea besterik ez zaigu geratzen. Guztira, 45-50 min izan daitezke.

 

Materiala: 5 zinta + bilgunerako materiala. Bi edo hiru zinta L1erako.

Arroka: Conglomeratua.

Orientazioa: Hegoa.

Iraupena: 1h30 min.

Nork irekia eta ekipatua: Joan Tiron, 2009.

 

 

Cambiar idioma (Castellano)

 

2023/05/27

Montmelleko gaztelura itzultzen gara. Aurrekoan sentsazio onekin geratu ginen eta, bide pare bat oraindik egiteko genituela jakinik, hurbiltzea erabaki genuen. Niri, egia esan, lekua gustatzen zait. Gazteluak, gurutzeak eta igoera erdian dagoen ermitak toki polita osatzen dute.  "Integral del sol i la luna" bidea ezusteko atsegina izan da. L3ko tarte labur bat izan ezik, kalitatezko arroka. Arroka zulo txikiz beteriko kareharri "zaharra" da, ukimenerako oso atsegina. L4 luzea, ederra. Bidea motz geratzen da eta jarraitzeko gogoarekin amaitzen da. Spit, iltze eta harkaitz-zubiekin hornitutako bidea.

Antza denez, bide berriak irekitzen ari dira, soka finko pare bat ikusi genituelako. Bilgune guztiak rapelatzeko prestatuta daude 2 spit + bi eraztunekin. R2tik EZ  segi eskuin aldera. Bideak atzera egiten du eta kanal lurkara batetik igotzen da (soilik 2 edo 3 metro dira).

Beste bidea, "Josep Baqués i Esteve", ez da hara espreski egitera  hara joateko bidea, baina ondo etor daiteke inguruan beste gauzaren bat egin ondoren eguna osatzeko. Bide etena. Erresalte segida bat da, gehien bat goiko aldean, altuera sentsazio gutxirekin eta landarediaz inguratuta (ez du enbarazurik egiten). Hala ere, bigarren luzea oso polita da. Plaka luzea bat da, arroka onarekin, jarraitzeko gogoarekin uzten zaituena. Luze guztiak horrelakoak izatea nahiko zenuke. Bidea spit eta paraboltekin ekipatua dago.

 

Iristeko eta hurbiltzeko: Ikus hurrengo sarrera.

 

Integral del sol i la luna (5a, 70 m, derrigorrez 5a)

L1 (15 m, 7 aseguru, 5a). Diedroaren ezkerretik igotzen den harri trinkoz osatutako plaka hasieran. Bosgarren aseguruaren parean zatitxo gogorragoa bat aurkituko dugu, baina ezkerretara pixka bat mugituz pasagunea errazten duen zulo on bat aurkituko dugu.

L2 (15 m, 6 seg, 4c). R-tik irteteko erresalte bat. Gero, pasagune finen bat duen harri trinkoz osatutako plaka.

L3 (20 m, 4 aseguru, 4b). Bileraren ezkerraldera irten. Spit bat dago harri baten ertzean. Harri trinkoz osatutako plaka batera igotzeko kanal lurkara. Luzeraren gainerakoa, harri trinkoz eta heldulekuz osatutako plaka bat da.

L4 (20 m, 7 aseguru, 5a). Domo batek harri trinkoz eta oso zimurtsua den plaka baten oinarrian uzten gaitu. Oso harkaitz zimurtsua duen plaka babaresa eder batekin gainditzen da. Gero plakatxo batek diedrotxo batean uzten gaitu. Azken metroak harmailetatik.




Jaitsiera:  Bidezidor baten arrastoak jarraituz gurutzeraino oinez igo (5 min). Zertxobait arantzez jantzia. Gailurretik bide normaletik jaitsi. Autora iristeko 30 minutu inguru izan daitezke.

 

Materiala: 7 zinta + bilgunerako materiala.

Arroka: Kareharria.

Orientazioa: Hegoa.

Iraupena: 1h15 min.

Nork irekia: V. Mestre eta V. Alegre, 1988.

Nork birrekipatua: Xabi Amat eta Josep Massana.

 

 

 

Josep Baqués i Esteve (4c, 120 m, derrigorrez 4c)

L1 (25 m, 4 aseguru, 4b). Espoloitxo bati jarraituz harmailak eta erresalteak.

Bilgunetik atera eta 15 m inguru oinez egin, bidezidor bati jarraituz, zulo handi baten ezkerrean jarri arte.

L2 (35 m, 8 aseguru, 4c). Plaka luz eta polita. Jarraitzeko gogoarekin uzten zaitu. Azken metroak gandorretik egiten dira, harri bloke handien artean.

R2tik, oinez, L3ren hasierara hurbildu behar da bidezidor bati jarraituz (landarez inguratua). Guztira 40 m inguru dira.

L3 (35 m, 6 aseguru, 4b). Lehen erresaltea ongi babestua dago. Gero 10 m oinez egin behar hurrengo erresaltera iristeko. Bigarren hori gainditzerakoan, beste 10 m oinez egin behar dira dorre txiki baten oinarrian jartzeko. Hemen dago luzeko pasagune gogorra.

L4 (25 m, 5 aseguru, 4b). Diedro baten ezkerrean dagoen plaka. Ondoren estutu beharreko pasagunetxo bat duen erresaltea.

Bilgune honetarik aska gaitezke eta gaztelura oinez igo. Tarte honetan parabolt bat aurkituko dugu eta azken bilgune bat parabolt 1ekin eta iltze erdoildutako batekin osatuta.





 Jaitsiera: Gaztelutik bidezidorrari jarraituz oinez jaisten da. Kotxera itzultzeko 20 min inguru beharko ditugu.

 

Materiala: 8 zinta + bilgunerako materiala.  

Arroka: Kareharria.

Orientazioa: Hego mendebaldea.

Iraupena: 1h15 min.

Nork irekia: Xabi Amat, Josep Massana, Jordi Farre, Jaume Canyelles eta Joan Lloret, azaroa 2012.

 

Cambiar idioma (Castellano)

 

 

2023/05/14

Calcenako bide luze "ahaztuetako" bat dugu hau. “Escaladas en la cara oculta de Moncayo” liburuan agertzen da, baina oso erreferentzia gutxi dago Interneten (nik behintzat ez dut ezer aurkitu):

Harria ona da eta ekipazioa ere. Azkar egiten den bidea da. Aukera ona izan daiteke denboraz mugatuta bagabiltza edo eguraldia ez bada oso egonkorra, hurbilketa ez baita existitzen. Aukera ona izan daiteke ere, beste jarduera bat egin ondoren, eguna osatzeko. Autoa harkaitz handiaren alboan uzten bada (horretarako lekua egon behar da) 30 segundo besterik ez dira behar bidearen hasietan jartzeko. Jaitsiera ere erosoa eta azkarra da, ferrataren jaitsiera-bidetik egiten baita.

Eskalada oso polita da eta luze gehienak gozatzekoak dira. Lehen luzeak bi zatitxo gogor ditu. Sarrera (zertxobait higatua) eta pasagunetxo arraro bat bosgarren aseguruaren parean. Gainerakoa nahiko gozagarria da.  Bigarren luzearen plaka, oso polita. Hirugarren luzea laburra da, baina gogorra.  Goiko luzeak, etzanak diren plaketatik doaz.

Bideak goiko aldean bilgune modernoak  (bi parabolt eta 2 eraztun berrirekin hornituak) eta bilera "vintage"  modukoak konbinatzen ditu. Azken hauek bidearen behealdeko bilgunetan aurkituko ditugu. Bi plaka metaliko gorri dituzten paraboltez eta eraztunez osatuak daude. "Canal Pilar Monterde" bidean dauden antzeko bilerak dira. Bilera guztiak leku erosoetan daude.

 

Iristeko eta hurbiltzeko: Ikus hurrengo sarrera.

 

L1 (25 m, 8 seg., 5c). Babaresa labur bat hasieran. Pixka bat higatua dago inguruko luze bateko gainerako bideekin egiten baita. Gero plaka bat eta bosgarren seguruaren parean, pauso arraro bat. Tarte hori gaindituta, dagoen arrakalaz lagunduta, diedro bat gainditzea besterik ez da geratzen. R plataforma zabal batean.

L2 (30 m, 7 seg., 4 c). Hasieran nahiko euste lekuak dituen plakatxoa. Ondoren, harri trinkoz osatutako plaka-ezproi etzana.

L3 (15 m, 3 seg., 5c). Laburra, baina luze atletiko.  Lehen metroak ertzaren eskuinetik igo eta ondoren ezkerretara pasa. Babaresa motz bat (pasagune gogorra) ertzara igotzeko. Gainerakoa erraza.

L4 (30 m, 3 seg., 3c). Lehenengo 10-15 m-etan etzanda dagoen plaka. Ondoren ia oinez igotzen den plaka oso etzana.

L5 (15 m, 2 seg., 4a). Eskuekin baino oinekin eskalatzen den harri trinkoz osatutako plaka etzana.




Jaitsiera: Azken bileratik gailurrera igo eta hortik, gure eskuinean geratzen den lepo nabarmenera egin (mugarriak). Hortik, ferrataren jaitsierako bidezidorretik jaitsi. Autora itzultzeko 15-20 min inguru beharko ditugu.

Materiala: 8 zinta + bilgunetarako material.  

Arroka: Kareharria.

Orientazioa: Hegoa.

Iraupena: 1h30min.

Nork irekia eta ekipatua: Carmelo Torrijo, Jesús Cuartero, Carmelo Cuartero y Juan Nadal, 2005.

 

Cambiar idioma (Castellano)