Kopakoarriko beste bide luze bat. Duela
gutxi, Xabier Mugikaren blogean (Smithyren bloga), bide berri honen
erreferentzia aurkitu nuen eta berehala Kopakoarriako granito zaharrera
itzultzeko gogoa piztu zitzaidan. Urtearen hasieran gauzatu da desio hori.
Bidea oso ondo ekipatuta dago eta eskalatzen
jarraitzeko gogoz geratzen zara. Eremu belartsuek bereizitako plaketatik
igarotzen da. Altuera sentsazioa txikia da, eta bilguneren bat baino gehiagotik
oinez jaisteko aukera dago. Harkaitza inguru honetako ohikoa da: granito zaharra,
trinkoa eta oso itsasgarritasun handikoa, lixa ematen duena. Eskalatu ondoren
eskuetan mikrozauri bat baino gehiagorekin amaitzen da.
Luze guztiek dute zerbait, baina
politena, guretzat, L2a da. Horregatik bakarrik, merezi du bidea egitea.
Bidearen zailtasun aipagarriak bi puntutan kontzentratzen dira. L1eko sarrera
eta plaka beltza da lehena eta bigarrena L5eko sarrera. Gainerako luze eta
zatien, zailtasuna 4b/4c ingurukoa izan daiteke.
Leku lasaia izaten jarraitzen du,
jendetzarik gabekoa, eskalada egun lasai baterako aproposa. Lekuak horrelako
bide gehiagotarako aukerak eskaintzen dituela uste dut. Ikuspegi ederrak Aiako Harriratz
eta itsasorantz azken R-tik.
Iristeko eta hurbiltzeko: Ikusi hurrengo
sarrera. 15 minutu inguru dira autoa uzten den tokitik (lasai-lasai ibilita). Bidea
zuhaitzen arteko ubide zabal bat gurutzatu ondoren dago (10-15 metrora, gutxi
gorabehera), lehenengo plakan. Erraz identifikatzen da, lehen paraboltak zinta
laranja bat baitu.
L1 (25 m, 7 aseg., 5b). Pasagune
arraroa lurretik irteteko eta arrakala horizontal bat gainditzeko. Asko luzatu
behar da oinak igotzeko aukera ematen duen euste leku onera iristeko (altuak
direnak errazago dute). Plaka beltzaren oinarriraino igo eta egokien ikusten
dugun tokitik erasotu (ezkerretik magnesio arrasto gehiago daude). Plaka beltz
bertikalak, estu leku kamutsak ditu eta pasagune batzuk egin baino lehen
zertxobait pentsatzekoak dira. Lehenengo Rra iritsita, hobe da hurrengora arte
jarraitzea. Erlaitz belartsu batetik zeharkaldi labur bat egin behar da,
harkaitzean pauso pare bat dituena. Zeharkaldia parabolt batekin babestuta dago.
Bilgunea erlaitz belartsu zabal eta eroso batean dago.
L2 (35 m, 12 aseg.,
4c).
Pitzadura zabal batek bereizitako plaka hasieran. Gero, horma pixka bat etzaten
den tarte batek pitzadura baten oinarrian uzten gaitu. Pitzadura hori babaresa
polit bat eginez igotzen da (euste leku onak). Bederatzigarren segurua txapatu
ondoren, eskuineko plakara irten eta plakatik igotzen jarraitu. Azken metroak
kolore zurixkako arroka batetik egiten dira.
Erlaitz belartsu batetik 8-10 m inguru
ezkerrerantz eginez R2bisera hurbildu eta L3ren oinarrian jarriko gara. Hemen
harrizko plataforma "fotogeniko" bat dago, Endara/San Anton urtegira
argazki politak ateratzeko aukera ematen dituena.
L3 (25 m, 7 aseg., 4c).
Plakatxo
bertikala hasieran (luzeari gradua ematen dion zatitxoa), bi parabotez babestua.
Gero, plaka estu etzan batek plakaren gailurrean uzten gaitu. Gandor estutik
jarraitu beharrean, ezkerretik eta behetik, saihestuz hurbildu behar da
bilgunera.
L4 (20 m, 4 aseg., 4b). Zuzen irten
daiteke blokeatzeko pasagune labur bat eta oinak igoz (euste leku onak), edo
zeharkaldi txiki bat egin dezakegu sabai handiaren azpitik. Zeharkaldia ez da
zaila, baina zerbait deserosoa orekarekin jolastu behar baita pixka bat. Gero
plaka bertikal bat pitzadura baten ezkerretara. Tarte hori gaindituta, plaka
pixka bat etzan egiten da eta ondo igotzen da bilguneraino.
Mendi-hegal belartsua oinez zeharkatu,
azken luzeraren oinarrian jarri arte (nahiko gertu dauden 3 paraboltekin
identifikatuko dugu). Ez dago bilgunerik, baina ez dago arazorik gorputzean aseguratzeko.
Lehen parabolt ere erabil daiteke R gisa, edo, zinta bat badugu, pare bat metro
gorago lurrean dagoen harri-bloke handi bat.
L5 (25 m, 8 aseg., 6a). Sabaitxoa
hasieran. Euste leku onen bat badu, baina bigarren eta hirugarren aseguruen
artean estutu behar da euste leku salbatzailera iristeko (A0 moduan egin
daiteke). Eskuineko plakara irten eta plataforma belartsu batera igo.
Eskuinetara 5 metro inguruko zeharkaldia egin (parabolta harkaitzaren moko
batean), azken plakari erasotzeko. Arroka trinkozko plaka da, hasieran
zertxobait pentsarazten duten pasagunetxoren batekin.
Jaitsiera: Oinez.
Gailurrera igo (5 minutu) eta ohiko bidetik jaitsi. Beste 10 minututan kotxean izango
gara. Inguruko beste bideren bat egin nahi badugu (adibidez, "Urdaburu
ertz herrikoia"), lehenengo belar-kanaletik (soka finkodun bi destrepe
labur) edo "Urdaburu ertz herrikoia" amaitzen den gailurraren ondoren
dagoen kanaletik jaitsi gaitezke. Belarrezko malda aldapatsuak dira, eta ez
dute aparteko zailtasunik. Lehenengo aukeran soka finkoz hornitutako bi
destrepe txiki daude, eta bigarrenean, berriz, destrepe txiki bat, zailtasun
handirik gabekoa, Eguzki Lore sektorean uzten gaituena (eroritako zuhaitzaren
bidez identifikatuko dugu). Hortik, destrepe txikiren batekin, berehala
iritsiko gara bidearen oinarrira. Guztira 10-15 minutu inguruko jaitsiera izan
daitezke.
Materiala: 12 zinta + bilgunerako
materiala. Friendsak eta fisureroak ez dira beharrezkoak.
Arroka: Granito zaharra.
Orientazioa: Hegoa.
Iraupena: 2 ordu.
Nork irekia eta
ekipatua:
Xabier Galdos, Asier Intziarte eta Aitzol Isasa, "Kopako hirukotia",
2023.
Kopakoarriko kirol-bideen krokisen
informazioa hirukotearen blogean aurki ditzakezue: Kopakoarri
0 comentarios:
Publicar un comentario